Μπορώ να σου πω στα σίγουρα,
πως όλα συνεχώς αλλάζουνε.
Άλλα θέλω τώρα να σου πω
κι άλλα κάνω όταν σε βλέπω.
Άλλα θέλω στην ζωή μου,
αλλά θέλω και τα ίδια,
θέλω να υπάρχεις ναι μεν,
αλλά μέσα σε μια μορφή ανυπαρξίας.
Ίσως φταις για τα προηγούμενα,
κι εγώ σίγουρα για τα επόμενα,
ίσως η ζωή είναι ό,τι σου κάτσει,
ίσως να πρέπει μόνιμα να μάχεσαι,
ή και τα δυο μαζί!...
Δεν έχω βρει την άκρη,
για να σου πω ν' ακολουθήσεις.
Κυρίως, γιατί δεν πρέπει να μπλέκουμε τις άκρες μας,
γιατί ο δρόμος μας χωρίστηκε σε δύο τότε·
και δεν ξέρω αν πρέπει να μ' ενδιαφέρει,
το αν οι νέοι δρόμοι, οδηγούν πάλι σε έναν.
Γιατί κι αν έτσι γίνει,
μάλλον θα πάρω τον χωματόδρομο.
Λες πως οι άνθρωποι αλλάζουν-
μαθαίνουν σαφώς αν το θελήσουν,
αλλά να, ρε παιδάκι μου,
μου θυμίζεις καλό φασίστα.
Που αγαπάει τα παιδιά του,
αγαπάει ίσως και τον γείτονα,
πρόσφερει ίσως και στο σύνολο,
αλλά βαράει μαύρους μικροπωλητές.
...Ή θεωρεί πως είναι απόγονος των ελ,
πως οι Αλβανοί είναι πονηροί,
πως οι γυναίκες είναι πουτάνες,
ή, ακόμη, πως η ράβδος του είναι χριστιανικότατη.
Γι' αυτό σου λέω·
όλα αλλάζουν, όλα εκτός από τους ανθρώπους.
Οι τρόποι τους αλλάζουν, οι ίδιοι όχι.
Αυτό που ήθελα να πω
κι αυτό ακόμα άλλαξε μέχρι να φτάσω εδώ,
όπως κι αλλιώς θα εντυπωθεί στον νου σου, εξ' άλλου,
γι' αυτό κι εγώ θα το πω, παρηλλαγμένη αλλαγή.-
