ΠΑΡΑΓΑΥΔΙ

Κρυφή ορμή και δύναμη, προσγείωση τρελή

αλόγιστο το λογικό κι αλόγικη αφοσίωση τυφλή

χωρίς οργή με θύμα, όμως, την ψυχή

μια κόρη μόνη μ'ένα μωρό παιδί.

Μια ταινία ασπρόμαυρη γεμάτη ουράνια τόξα

μια ταινία για τον Robin Hood χωρίς βέλη και τοξα

μια star του hollywood χωρίς καθόλου δόξα...

σοι κύριε τ'όνομα σου και όνομα δεν υπάρχει

τί ωραία είναι εδώ που κανένας μας δεν άρχει;

αρχίδια, αιδοία, ηλεκτρομαγνητικά πεδία στοιβαγμένα όπως λάχει

κράτη, παρακράτη, σύνορα, ματοτσίνορα το μάτι μου θε να'χει.

Καπετάνος Νάγκι ξάδελφος του Μιγιάγκι του αστροναύτη

απλή συνωνυμία με τον γνωστό καντηλανάφτη

η μάνα μου είχε κάνει γάμο με έναν κοπτοράφτη

κι έτσι κάπως βρέθηκα πρόπερσι στο Πόρτο Ράφτη.

Μια ιστορία θα σας πω, δυο θα σας εξιστορήσω

τρεις θα κρατήσω μυστικές στην δύσκολη να σας κοινωνήσω

τέσσερις πήγε η ώρα πρέπει να σας θυμίσω

σας πακετάρω σ'ονειρόκουτα και θα σας καληνυχτίσω.

Ίσως τώρα, ίσως ποτέ, ίσως σκοτάδι

ίσως μια μέρα και χίλιες βράδυ

πάντα, όμως, ξέχωρα απ'το κοπάδι

να στήνω στις παγίδες τους συνέχεια παραγάδι.

Ο ΣΚΑΤΟΚΑΤΟΥΡΟΣΑΛΙΑΜΥΞΟΚΕΡΗΣ (σκατοκατουροσαλιαμυξοκέρης)

Σκατά με suspense

σκατά μέσα σε μια mercedes-benz

σκατά με φράουλες σορμπέ

σκατά που λένε μ'ένα στόμα μπεεεε.

Κάτουρα τίγκα κιτρινίλα

κάτουρα πάνω σε μια villa

κάτουρα που έχουνε γίνει ροζ

κάτουρα από τον μάγο του Οζ.

Σάλια τρεχούμενα του ύπνου

σάλια πριν την στιγμή του δείπνου

σάλια στης σαλιάρας το σχεδιάκι

σάλια που μάζευα με μεράκι.

Μύξες κολλημένες στις σκεπές

μύξες με κυνηγάνε φοβερές

μύξες πράσινες με πόδια

μύξες που γινήκανε βόδια.

Κερί από τ'αυτί του γείτονα

κερί που μου σκεπάζεις τα βαρύτονα

κερί που κολλάς μοναδικά

κερί που η μπατονέτα σε σκορπά.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

Ξεκόλλα απ'την μιζέρια

σκέψου τόσα καλοκαίρια

αραχτός κάτω απ'τα αστέρια

που τα μετρούσες με τα χέρια.

Σκέψου τώρα αυτά τ'αστέρια

να σου πιάνουνε τα χέρια

να σε παν σε καλοκαίρια

που δεν χωράν μιζέρια.

ΟΝΕΙΡΟΒΟΛΕΜΑ

Ψευδαισθήσεις στάζουν από το ταβάνι

και κάνουν μούσκεμα άλλη μια πλάνη

πλεούμενες απάτες με γυροφέρνουν

ονειροβόλεμα και ψέμα σπέρνουν.

Οπτασίες, οάσεις, εμφανίσεις κι εξαφανίσεις

στοιχηματίζουν όλοι πως θα λυγίσεις

μα εσύ κρατιέσαι απ'το ενδιάμεσο

της ύλης και του άυλου ό,τι πιο άμεσο.

Βομβαρδισμός από αναμνήσεις πάλι

κερνάει ποτά του έρωτα η ζάλη

νοθευμένα μ'άσχημα λόγια

και σταματημένα ωρολόγια.

Είσαι εδώ ενώ ποτέ δεν ήσουν

δεν αφέθηκες ποτέ για να μην σε αφήσουν

και τώρα με τ'ονειροβόλεμα παρέα

κοιτάς της ζωής τα πρώην τα ωραία..

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΥΡΙΟΣ Ο ΛΑΥΡΙΟΣ Ο ΑΓΡΙΟΣ Ο ΑΥΡΙΟΣ (by Chris Strou)

Ο Άγιος Μαύριος, ο Λαύριος, ο Αύριος

που έζησε και πέθανε σαν άγριος

έμενε στη θάλασσα πάνω σ'έναν βράχο

-μόνο νερό, ψωμί, ταμπάκο να'χω-

τον ταΐζανε οι γλάροι

τα δελφίνια και οι σπάροι

μια φορά από τα πλοία

του πετάξαν πανοπλία

την αντάλλαξε με το καπέλο ενός ψαρά

που ψάρευε στου Λαυρίου τα νερά

κι άλλη μια φορά έφερε το κύμα κυάλια

κι έβλεπε πρίμα τα παράλια

δε χρειαζότανε παρέα

το νερό, η βροχή, το κρύο ήταν ωραία

για τον Άγιο Μαύριο, τον Λαύριο, τον Άγριο, τον Αύριο

...ως και φίλο είχε έναν Andrew

που ήταν δύτης, βοηθός και ιπποκόμος

ιστοριοδίφης, λοστρόμος, ποιητής και βρεφοκόμος.

Λένε πως έκανε παιδιά

με την Γοργόνα Αϊντά

κι άλλοι πως άφησε περιουσία

κάτι βράχους στην Ασία.

Ο Άγιος Μαύριος, ο Λαύριος,ο Άγριος, ο Αύριος

ήταν όσιος άνθρωπος και άγιος

προστάτης των ναυτικών

των ασυνείδητων κολυμβητών

των βυθισμένων γυναικών

κι όποιος άλλος ήταν αιτών.

by Chris Strou

ΕΙΣΑΙ ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ

Δεν ήσουν λάθος ούτε σωστό

δεν ήσουν ψεύτικο ούτε αληθινό

δεν ήσουν βλάσφημο ούτε ιερό

ήσουν εσύ κι ήμουν εγώ.

Δεν είμαστε μαζί ούτε και χώρια

δεν νιώθω χαρά που είσαι αλλού μα ούτε στεναχώρια

η αγάπη άνθισε χωρίς να έχει σπόρια

κι ενώ είμαι ξεκούραστος περνάω ταλαιπώρια.

Πέρασες από δίπλα μου και ήσουν μακρυά

κουβέντα δεν αλλάξαμε μα είπαμε πολλά

δεν ξέρω αν το αισθάνεσαι κι εσύ όταν είμαστε κοντά

που πήγανε τα όνειρα που κάναμε μαζί παιδιά;

Δεν είσαι στην ζωή μου-είσαι στην καρδιά μου

είσαι το φως κι η σκοτεινιά μου

είσαι η λύπη κι η χαρά μου

είσαι η απάντηση στα ερωτήματα μου.

Κάποτε μου έλεγες μην φεύγεις κάτσε εδώ

πιστεύαμε πως είχαμε κάτι αληθινό

τώρα κολλήσαμε στ'απόλυτο κενό

πίστεψα κι εγώ πως μακρυά σου μπορώ να ζω.

Σε ρώταγα συνέχεια γιατί κλαις

εσύ μου απάνταγες Ηλία πως δε φταις

είναι οι εμπειρίες μου οι παιδικές.

Οι κακές συναναστροφές και του πατέρα σου η βία

το κλείσιμο στο σπίτι που σου προκάλεσε ανία

τώρα θαρρείς κρατάς του νου σου τα ηνία

πως πήρες όση χρειάστηκες παιδεία.

Δεν ξέρω αν ήμουν λίγος αλλά ήμουν αυτός

που την καρδιά του έδωσε ολοκληρωτικά ο χαζός

μα δε με νοιάζει γιατί είμαι αυθεντικός

κι εσύ θα είσαι πάντοτε ο πιο κρυφός καημός.

Να περνάς καλά, όμως, και να προσέχεις

είμαι σίγουρος πως απ'τις κακοτοπιές απέχεις

δεν ξέρω αν στην καρδιά σου μ'έχεις

ή όταν με σκέφτεσαι από αηδία τρέχεις.

Τ'αστέρι μας φέγγει ακόμα

το σώμα μου νιώθει ξένο σώμα

σε σκέφτομαι πίνω αλκοολ και είμαι λιώμα

σ'ένα ολόλευκο τρία επί δύο δώμα.

ΓΚΑΖΙΑ ΣΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ

Ηλιοφάνεια, αφάνεια, μες στο χάος πράος

ένταση, υπερένταση, υπόσταση μ'απόσταση

χαρά και λύπη, γκάζια στα γρανάζια

τρέχω και δε φτάνω, δε σε προλαβαίνω και σε χάνω.

Ζωή, παιχνίδι, έλεος, ελεημοσύνη

νοημοσύνη, άνω κλίνη, παράσταση σε διάσταση

που, αλεπού, απ'το εδώ ως το παντού

πέρα στο υπερπέρα, ηχεί σειρήνα στον πυρήνα

πυρηνικά και τοξικά, βρώσιμα κι αναλώσιμα

ιστορία, παραμύθι, χωρισμός κι εξαγνισμός

άμμος, θάλασσα, σημαδούρα στην χασούρα

πλέω, παραπαίω, βαράτε με κι ας κλαίω

ανοίγω, κλείνω, είμαι εδώ και σ'αγαπώ

είσαι και δεν είσαι, κέρδισα και μ'έψησα.

ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ

Αρνήθηκα τα χρόνια αυτά που πέρασαν

και τους ανθρώπους που μίσος κέρασαν

τις νύχτες που με το αλκοολ μιλούσα

ψάχνοντας να εξηγήσω αυτή που αγαπούσα.

Δέχτηκα καλά, κακά και πάθη

προσπάθησα να μάθω μέσα από τα λάθη

από δύσκολες στιγμές κι υποβολές

από ανόητες εγγραφές και κριτικές.

Και βρέθηκα να ψάχνω το μυαλό μου

να ψάχνω το παιδί και ό,τι είν δικό μου

να κυνηγώ με νεροπίστολο την μοίρα

ν'αδιαφορώ για τα μαθήματα που πήρα.

Τώρα κάπου στο ενδιάμεσο

κάπου στου τίποτα ό,τι πιο άμεσο

γυρνώ τα πάντα απ'την αρχή να βρω

αναζητώ το φως να αναγεννηθώ.

Ράμος και vamos

Τί συμβαίνει κάτι τέτοια βράδυα, το μυαλό που ταξιδεύει;

το παρελθόν γιατί το παρόν μπερδεύει;

Τί ζητάω τελικά και ως που μπορώ να φτάσω

βρες μου έναν τρόπο κάπως να σε ξεπεράσω

να σ'αλλάξω, να σε χάσω, να σε δω να μην τρομάξω

εμένα να κοιτάξω-αναμνήσεις να πετάξω.

Πήρα χαμπάρι πια πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν

ζεις με πληγές και κουβαλάς στιγμές που σε πειράζουν

κι αν την πορεία σου χαράζουν

κοίτα να είσαι εκεί όταν άνθρωποι αγάπη απλόχερα μοιράζουν.

Νερά μπάζουν στο όμορφο εξοχικό μου

στο ξεκλείδωτο μα απρόσιτο μυαλό μου

κι ό,τι γίνεται για το καλό μου το σνομπάρω

σαν ζόμπι φεύγω όταν πάρω ό,τι έχω να πάρω.

Σου στέλνω χαιρετίσματα και όμορφες εικόνες

βαρέθηκα να τριγυρνώ με όμορφες μόνες πόρνες

και σου ζητώ την λευτεριά μου, πίσω τα όνειρα μου

που'χεις δεσμεύσει και δεν βλέπω πια μπροστά μου.

Καλή σου νύχτα απ'το υπερπέραν γι'άλλη μια φορά

καλή σου νύχτα πρόσεξε είναι όλα δανεικά.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ

Φωνές βουβές και ψεύτικες αλήθειες

και μπόλικες από το τίποτα προμήθειες

κρατώ τόσο καιρό και δεν αφήνω

δεν έχω χρόνο μα χρόνο άπειρο σου δίνω.

Κάθομαι σε σκέφτομαι, ταλαιπωρώ τον εαυτό μου

δεν ξέρω τι έχω να μοιράζομαι και τι είναι πια δικό μου

είναι οι σκέψεις μου ποτάμι

και η ψυχή μου μαύρη κατράμι.

Σκατά που χρόνια τώρα μάζευα

σκατά που με περικυκλώσανε μα εγώ συνέχεια χάζευα

και έλεγα πως όλα θα'ρθουνε με τον καιρό τους

δεν ήμουνα εδώ και απορώ πως ήμουν στο πλευρό τους.

Μάτια μου έχω χαθεί και ψάχνομαι

δεν ξέρω αν μπορώ να έχω αυτό που θέλεις να΄χουμε

δεν ξέρω ποιά είσαι εσύ και από που ήρθες

φιλιά πολλά τα λέμε αύριο και καληνύχτες.

ΦΥΓΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΝΑ

Έρχομαι σε σένα

στα γνώριμα τα ξένα

στα ασυγύριστα συγυρισμένα

στα ατάκτως τακτοποιημένα.

Έρχεσαι σε μένα

με τρένα και καράβια σταματημένα

σε χωράφια ξερά σπαρμένα

να κερδίσεις τα χαμένα.

Φύγαμε από τον ερχομό και γίναμε Ενα

τελειώσαμε απ'την αρχή και δεν βλέπω πια κανένα

τα λέμε με την πένα

σε όνειρα κλεμμένα.

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΘΑΛΑΜΟΥ

Μπήκε μέσα στον θάλαμο φωνάζοντας

μα δεν τον άκουσε κανείς

τα φρύδια του έσμιξαν από τα νεύρα

λες και ήταν ένα.

Πήρε φόρα και πήδηξε από το παράθυρο

και η βαρύτητα εξαφανίστηκε

ο χρόνος σταμάτησε

το τοπίο δίπλωσε στα δύο.

Τα δέντρα έγιναν πουλιά

οι πέτρες θάλασσα

οι άνθρωποι απάνθρωποι

και τα σύγνεφα γινήκαν στάχτη.

Η φαντασία μου η πλανεύτρα

είναι μια παραδουλεύτρα

δουλεύει πάντα υπερωρία

δεν ξέρει τι θα πει ανία.

Πήρα, πλέον, τα ηνία του αλόγου

μα πρέπει να μάθω να ιππεύω

ίσως να βρω κάτι άλλο καινούριο

ίσως να το προσπαθήσω και να το πετύχω.

Σ'αυτό το ξέσπασμα των λέξεων

των ασύνδετων προτάσεων

ψάχνω να βρω την αλήθεια

και να χάσω όλο το ψέμμα.

Καληνύχτα καληνύχτα

είμαι στο Τώρα στο Εδώ.

ΞΥΠΝΑ ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΡΩΙ

Περιμένοντας την αναμονή να αναμείνει

βρήκαμε τους εαυτούς μας κι έχουμε δυό τρεις φίλοι απομείνει

κι εκεί που μέχρι κι η ζωή ξεδίνει

είπαμε να μην ξεδώσουμε να δούμε τι θα γίνει.

Σεισμός και σκοτοδίνη, φως κι απέραντη γαλήνη

με πιάνει η μοίρα από το χέρι και αμέσως με αφήνει.

Τροχιές γύρω απ'τον εαυτό μου κι ο εαυτός μου γύρω απ'τις τροχιές

οι αμαρτίες τόσο λίγες μα τόσο πολλές

λες και θες να ξαναζήσεις τα πράγματα όλα απ'την αρχή

κι από την άλλη τίποτα μην σβήσεις γιατί δεν θα'σουνα εσύ

τί θα κάνω, που θα πάω, θα πετύχω τελικά;

τί με νοιάζει τι θα γίνει, γιατί είναι όλα δανεικά;

τί χαρίζεται, τί αποκτάται, τι συμβαίνει στην καρδιά;

τί υπάρχει στο κεφάλι, ποιός τα σκέφτεται όλα αυτά;

Και αν εγώ, και αν εσύ, και αν όλοι μαζί;

κι αν κανείς μας δεν υπάρχει, κι αν υπάρχει αλλού ζωή;

Σημασία καμιά δεν έχει έξω βγες έχει γιορτή

ξεπροβάλλει ρε ο ήλιος, ξύπνα ήρθε το πρωί.

Αλεκλιάς Ανδρενίου

Μυαλού γυρίσματα

σκέψεις ορνιθοσκαλίσματα

σου τρώνε την ψυχή

απ'το βράδυ ως το πρωί.

Κορμιά εξουθενωμένα

κεφάλια ζαβωμένα

από αλκοόλ και καταχρήσεις

την παραμύθα μην μασήσεις.

Όνειρα και οράματα

και βουλωμένα γράμματα

απ'αυτούς τους καλούς

που στην ζωή σου δεν θα ακούς.

Θα θέλουν το καλό σου

όταν βρίσκονται εμπρός σου

κι από πίσω μαχαίρια θα πετάνε

μα όλα έρχονται και πάνε.

Φως στο βάθος

και το πάθος μου το λάθος

η πορεία είναι πουτάνα

με ρουφιάνους και τζιμάνια.

Τον δρόμο τον σωστό εσύ θα τον ορίσεις

τους ανθρώπους που γουστάρεις θα τους ξεχωρίσεις

και θ'ανέβεις τον ανήφορο ξανά

γι'ακόμη μιά φορά.

Υ.Γ.:Η ανηφόρα είναι κύκλος.