ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ

Υπεργαλαξιακός κοιτώνας

 κοιτώντας τα άστρα

περιφορά της εικόνας

 μα όπα χαλάστρα

σκάσανε μούρη για γούρι

 πετώντας μια γλάστρα

και στο μαχαίρι τ'αγγούρι 

βρήκε την ξεμαλλιάστρα.

Ίσως μια μέρα, μία παντιέρα

 σε κοιτάξει βαθιά στα μάτια

ή ίσως μια Βέρα σου δώσει βέρα

 και βουρ στα μονοπάτια

όπως και να' χει, όπως λάχει,

 μυστικό εκατό καράτια

άσε τα κάλλη και τα πάχη 

τ' αλάτια, τα γινάτια.

Σίγουρα, όμως, ο δεξής σου ώμος

 θα ένιωσε ένα χέρι

ο επόμενος στίχος λίαν συντόμως

 φαντάζεσαι, λέει για καλοκαίρι

μα μην προτρέχεις αν θες να έχεις

 το σίγουρο ρε ξεφτέρι

σε νταραβέρι να μην μετέχεις

αν δεν σε συμφέρει.

Κόλπα περίεργα αργά την νύχτα

 έργο κοιτώντας

ακούω φωνή να λέει πνίχτα

 και παούζαρα την Ποκαχόντας.

Σοκολατάκια καβάτζα, κούτσα κούτσα

 αγκομαχώντας

μα θέλεις λούσα ενώ κουκούτσα,

 ζεις, πουλώντας.

Και στο καρτέρι σ'ένα παρτέρι

 μαργαρίτες μαδούσες,

μ' ένα μολύβι κι ένα τεφτέρι 

σε πολλούς τραγουδούσες.

Προχτές παπούτσια, η οικογένεια Βούρτσα,

 που'ταν σαρανταποδαρούσες,

δοκίμαζε στη Λούτσα 

κι εσύ ζμπούτσα, τα δόντια σου κοιτούσες.

Επιστροφή στο υπέρ, υπεράνω όλων των άνω

επιλεκτικός εκτός επιλογών εκ των επιλογών 

σαν εκτός διεύθυνσης εκ της διεύθυνσης, τώρα τι κάνω;

ο λανθάνων Τουταγχαμών, ο τούτων χάμων Λανθαν-όν.

ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Κάποιοι χωρίς αιτία βιάστηκαν

συμπέρασμα και νόημα να βγάλουν,

άκυρους ρώτησαν, άκυρα ασπάστηκαν,

τα ρούχα τους ανάποδα πάλι θα βάλουν.

Μεγάλα εγώ, μεγάλες ιδέες και υποδείξεις,

γνώστες της ρίζας, της αλήθειας κλειδοκράτορες,

υπονοούμενα, εννοούμενα, να δείξεις και να μπήξεις,

γίναμε σε μια στιγμή ναρκωμένοι κατά φαντασίαν αυτοκράτορες.

Μάθαμε επίσης πως πιστεύαμε σε ένα όνειρο που δεν συμφέρει,

κάτι σαν αυτό που λένε όνειρο αμερικάνικο

και πως δεν το κάνουμε σωστά αφού σε ένα μόνο ίσως διαφέρει,

πως τώρα τρώμε απλά ένα μεγαλύτερο λουκάνικο.

Όλα αυτά τα άκουσαν κι άλλοι άσχετοι με μας τελείως,

βλέπεις είναι εύκολο να συζητάνε για άλλους μπροστά σε άλλους,

συντελεστές και θεατές να περιμένουν το ιδανικό τέλος εναγωνίως,

πέντε λεπτά φίσκα παράπονο και στο τέλος ταχείς ζάλους.

Μα δεν πιστέψαμε ποτέ σε όνειρα που μας φορτώσανε,

ούτε ποτέ υπερηφανευτήκαμε στην στέπα πως αράξαμε,

το μέσα μας πολύ θα το' θελαν μα δε το νιώσανε,

δυστυχώς έτσι ήταν πάντα, τίποτα δεν αλλάξαμε.

Οπότε, νόημα κρυφό δεν παίζει,

αν το πως ζούμε σας χαλάει,

ασχοληθείτε με το δικό σας τραπέζι,

αφού η ασχήμια μας τόσο βρωμάει.