ΈΝΑΝ ΕΜΕΤΟ ΓΙΑ ΔΥΟ

Έκανες την προσευχή, μέρες που 'ναι,

μας σερβίρισες γεμάτος χαρά.

Είχες φτιάξει την σπεσιαλιτέ σου,

εμετό από μελομακάρονα.

Στην αρχή σε στραβοκοίταξα,

ξέρεις, είχα βαρεθεί το ίδιο φαγητό,

συμφώνησα όμως, όταν μου 'πες

πως είναι αμαρτία απ' τον θεό να το πετάξουμε.

Γαλήνη και χαρά, επιτέλους, κατά το μεσημεριανό,

νέοι εμετοί διαδέχονται τους προηγούμενους,

ευτυχία που τα κουτάλια μας γεμίζουν,

μία αγαπημένη ελληνική οικογένεια.

Αφού φάγαμε ευχαρίστησες όλα τα άγια,

που μας παρείχαν τα απαραίτητα,

έριξες ένα κλανίδι σάπιο

κι είπες ησυχία τώρα πηγαίνω για ύπνο. 

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

Αιώνια ανακύκλωση σκέψεων και προτάσεων,

αιώνια ανακύκλωση ίδιων και διαφορετικών παραστάσεων,

αιώνια ανακύκλωση εικόνων και στιγμών,

αιώνια ανακύκλωση είτε είσαι παρών είτε απών.

Όλα έχουν ειπωθεί, όλα έχουν δρομολογηθεί,

όλα μία επαναλαμβανόμενη πρώτη στιγμή,

απ' τη στιγμή της σύλληψης μίας ιδέας,

απ' τη στιγμή μίας επερχόμενης καταστροφής της γαίας.

Όλα ξανά παίρνουν το δρόμο τους- ξαναγεννιούνται-

όλα για όλους πρώτη φορά δημιουργούνται,

όλα απ' την αρχή θα ανακαλυφτούν και θα γραφτούν,

όλα απ' την αρχή θα θεωρήσουν πως ξεκινούν.

Τα ίδια αστέρια θα μελετήσουν,

την ίδια γη θα αντλήσουν,

ακόμα κι η διαφορετική συνέχεια που ίσως ν' ακολουθήσουν,

μία ανακύκλωση του διαφορετικού που έτυχε να ζήσουν.

Το ίδιο τέλος με ίδιες ή διαφορετικά ίδιες τιμές,

ίδιος ο φόβος ή η χαρά για όσα έζησες μέχρι εχθές,

θλίψη ή ανακούφιση που έφυγες,

από την ανακύκλωση δεν ξέφυγες.

Το μόνο που δεν έχει συμβεί ποτέ στην ανακύκλωση στα χρονικά της

είναι μία συνειδητή μαζική στροφή προς τα παράγωγά της,

μία ελεύθερη επιλογή μέσα από μία ελεύθερη παιδεία,

ένα ξεσκαρτάρισμα γενικό χωρίς καθόλου βία.

Μία από κοινού παραδοχή για το τι χρειαζόμαστε εν τέλει,

μία παγκόσμια συνεργασία χωρίς χρηματικά οφέλη,

μία χρησιμοποίηση παράγωγων της ανακύκλωσης,

μπας και εισέλθουμε στο δρόμο της αναδίπλωσης.

Ο ΚΑΤΑΚΟΠΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ

Ζει στην γειτονιά σου,

γνωρίζει όλα τα μυστικά σου,

σε χαιρετάει χαμογελώντας,

μαθαίνει για εσένα άσχετους ρωτώντας.

Σε φωνάζει με το μικρό σου

κι ενώ δεν έχει μπει στο σπιτικό σου,

γνωρίζει όλους τους χώρους,

ακόμα κι οτι η ντουλάπα σου είναι γεμάτη σκόρους.

Ξέρει την οικογενειακή σου κατάσταση,

ξέρει ποιοι ήρθαν στο τραπέζι την ανάσταση,

σε βλέπει απ' το παράθυρο ολημερίς,

αν πήγες για δουλειά ή αν γύρισες στις 03.00.

Σου μιλάει συνήθως με ευγένεια,

αν φυσικά έχεις ελληνική ιθαγένεια,

τα γένια σου είναι λίγο σκούρα,

λες να' ναι τρομοκράτης, σκέφτεται, χτυπώντας την μαγκούρα.

Πιάνει την μάνα σου και την ρωτάει

έμπλεξε το παιδί σου; Στην γειτονιά για δε πατάει;

Να δεις που έγινε σ' ένα σχολείο επιστάτης

ή μήπως έγινε παραχαράκτης;

Μυστήριου πέπλο σκεπάζει το μυαλό του,

μία πληροφορία του ξέφυγε για τον συνάνθρωπό του

κι έτσι απόφαση τρανή επιτέλους παίρνει,

πανεπιστήμιο στα γεράματα- πως η ζωή τα φέρνει.

Μετά κόπων και βασάνων,

ο καλύτερος των χάνων,

αποφοιτά απ' την σχολή των κατασκόπων

κι όρκο δίνει να χαλάει την ηρεμία των ανθρώπων.