ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΘΑΛΑΜΟΥ

Μπήκε μέσα στον θάλαμο φωνάζοντας

μα δεν τον άκουσε κανείς

τα φρύδια του έσμιξαν από τα νεύρα

λες και ήταν ένα.

Πήρε φόρα και πήδηξε από το παράθυρο

και η βαρύτητα εξαφανίστηκε

ο χρόνος σταμάτησε

το τοπίο δίπλωσε στα δύο.

Τα δέντρα έγιναν πουλιά

οι πέτρες θάλασσα

οι άνθρωποι απάνθρωποι

και τα σύγνεφα γινήκαν στάχτη.

Η φαντασία μου η πλανεύτρα

είναι μια παραδουλεύτρα

δουλεύει πάντα υπερωρία

δεν ξέρει τι θα πει ανία.

Πήρα, πλέον, τα ηνία του αλόγου

μα πρέπει να μάθω να ιππεύω

ίσως να βρω κάτι άλλο καινούριο

ίσως να το προσπαθήσω και να το πετύχω.

Σ'αυτό το ξέσπασμα των λέξεων

των ασύνδετων προτάσεων

ψάχνω να βρω την αλήθεια

και να χάσω όλο το ψέμμα.

Καληνύχτα καληνύχτα

είμαι στο Τώρα στο Εδώ.

ΞΥΠΝΑ ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΡΩΙ

Περιμένοντας την αναμονή να αναμείνει

βρήκαμε τους εαυτούς μας κι έχουμε δυό τρεις φίλοι απομείνει

κι εκεί που μέχρι κι η ζωή ξεδίνει

είπαμε να μην ξεδώσουμε να δούμε τι θα γίνει.

Σεισμός και σκοτοδίνη, φως κι απέραντη γαλήνη

με πιάνει η μοίρα από το χέρι και αμέσως με αφήνει.

Τροχιές γύρω απ'τον εαυτό μου κι ο εαυτός μου γύρω απ'τις τροχιές

οι αμαρτίες τόσο λίγες μα τόσο πολλές

λες και θες να ξαναζήσεις τα πράγματα όλα απ'την αρχή

κι από την άλλη τίποτα μην σβήσεις γιατί δεν θα'σουνα εσύ

τί θα κάνω, που θα πάω, θα πετύχω τελικά;

τί με νοιάζει τι θα γίνει, γιατί είναι όλα δανεικά;

τί χαρίζεται, τί αποκτάται, τι συμβαίνει στην καρδιά;

τί υπάρχει στο κεφάλι, ποιός τα σκέφτεται όλα αυτά;

Και αν εγώ, και αν εσύ, και αν όλοι μαζί;

κι αν κανείς μας δεν υπάρχει, κι αν υπάρχει αλλού ζωή;

Σημασία καμιά δεν έχει έξω βγες έχει γιορτή

ξεπροβάλλει ρε ο ήλιος, ξύπνα ήρθε το πρωί.

Αλεκλιάς Ανδρενίου

Μυαλού γυρίσματα

σκέψεις ορνιθοσκαλίσματα

σου τρώνε την ψυχή

απ'το βράδυ ως το πρωί.

Κορμιά εξουθενωμένα

κεφάλια ζαβωμένα

από αλκοόλ και καταχρήσεις

την παραμύθα μην μασήσεις.

Όνειρα και οράματα

και βουλωμένα γράμματα

απ'αυτούς τους καλούς

που στην ζωή σου δεν θα ακούς.

Θα θέλουν το καλό σου

όταν βρίσκονται εμπρός σου

κι από πίσω μαχαίρια θα πετάνε

μα όλα έρχονται και πάνε.

Φως στο βάθος

και το πάθος μου το λάθος

η πορεία είναι πουτάνα

με ρουφιάνους και τζιμάνια.

Τον δρόμο τον σωστό εσύ θα τον ορίσεις

τους ανθρώπους που γουστάρεις θα τους ξεχωρίσεις

και θ'ανέβεις τον ανήφορο ξανά

γι'ακόμη μιά φορά.

Υ.Γ.:Η ανηφόρα είναι κύκλος.