Ήσουν στήριγμα στους πολλούς,
ακόμα κι όταν οι πολλοί σε έφτυναν,
ήσουν αυτή που έδινε δύναμη στους δειλούς,
σ' αυτούς που στην πρώτη ευκαιρία σ' έδιναν.
Ήσουν αυτή που μάζεψε ξύλο και βρισιές,
αυτή που την κλείδωσαν να μην βγει παραέξω,
αυτή που ψάχνει ακόμα να ξεφύγει από το χτες,
αυτή που για εμένα θέλει το καλύτερο δρόμο να διαλέξω.
Ήσουν η κόρη κι όχι ο γιος για να γουστάρει Αυτός,
αυτός ο τύπος που έτυχε να είναι πατέρας σου,
αυτός που δεν υπήρξε ποτέ αληθινός,
αυτός που ήθελε να κόψει τον αέρα σου.
Και δυστυχώς τόσα χρόνια μετά παλεύεις με τον εαυτό σου,
θες να πιστέψεις πως αλλάζουν τέτοιοι άνθρωποι,
άλλη μια φορά δεν κοιτάζεις το καλό σου,
κι αφήνεις να σε πατήσουν οι απάνθρωποι.
Εσύ που τα πράγματα συναισθηματικά ζυγιάζεις,
που θέλεις το καλύτερο πάντα να συμβαίνει,
το να τους αφήσεις στην παρακμή τους δεν πάει να πει πως παρακμάζεις,
πάει να πει πως η ασχήμια τους από την ομορφιά σου ξεμακραίνει.
Αρκετά ασχολήθηκες με όλα τα στραβά τους,
ήρθε η ώρα να ζήσεις πλέον λεύτερη,
η λευτεριά σου είναι που θα ζήσεις μακρυά τους,
που για σένα θα΄ ρχεσαι πρώτη κι όχι δεύτερη.
Και αν όπως λένε στον χώρο τους έκανες κατάληψη,
χάρη τους έκανες με την παρουσία σου,
την πόρτα τους χτύπησε μόνιμη κατάθλιψη,
που θα μεγαλώσει κι άλλο με την απουσία σου.
Οι στεναχώριες σου, λοιπόν, να φύγουν, να πάνε πίσω,
να πάνε εκεί από όπου ήρθανε, εκεί όπου ανήκουν,
θέλω την ανεξάρτητη εικόνα σου να ζήσω,
κι ασ' τους αυτούς άλλων ζωές να πάνε να γαμήκουν.
Τώρα πια δεν ήσουν- τώρα πια είσαι,
είσαι αυτή που είσαι ανεξάρτητη κι αδέσμευτη,
τα χρόνια που θα ακολουθήσουν όμορφα ζήσε,
κι άσε στον βούρκο να βουλιάξουν οι απαίδευτοι.
