Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΘΑΛΑΜΟΥ


Μπήκε μέσα στον θάλαμο φωνάζοντας
μα δεν τον άκουσε κανείς
τα φρύδια του έσμιξαν από τα νεύρα
λες και ήταν ένα.
Πήρε φόρα και πήδηξε από το παράθυρο
και η βαρύτητα εξαφανίστηκε
ο χρόνος σταμάτησε
το τοπίο δίπλωσε στα δύο.
Τα δέντρα έγιναν πουλιά
οι πέτρες θάλασσα
οι άνθρωποι απάνθρωποι
και τα σύγνεφα γινήκαν στάχτη.
Η φαντασία μου η πλανεύτρα
είναι μια παραδουλεύτρα
δουλεύει πάντα υπερωρία
δεν ξέρει τι θα πει ανία.
Πήρα, πλέον, τα ηνία του αλόγου
μα πρέπει να μάθω να ιππεύω
ίσως να βρω κάτι άλλο καινούριο
ίσως να το προσπαθήσω και να το πετύχω.
Σ'αυτό το ξέσπασμα των λέξεων
των ασύνδετων προτάσεων
ψάχνω να βρω την αλήθεια
και να χάσω όλο το ψέμμα.
Καληνύχτα καληνύχτα
είμαι στο Τώρα στο Εδώ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου