Κάποιοι χωρίς αιτία βιάστηκαν
συμπέρασμα και νόημα να βγάλουν,
άκυρους ρώτησαν, άκυρα ασπάστηκαν,
τα ρούχα τους ανάποδα πάλι θα βάλουν.
Μεγάλα εγώ, μεγάλες ιδέες και υποδείξεις,
γνώστες της ρίζας, της αλήθειας κλειδοκράτορες,
υπονοούμενα, εννοούμενα, να δείξεις και να μπήξεις,
γίναμε σε μια στιγμή ναρκωμένοι κατά φαντασίαν αυτοκράτορες.
Μάθαμε επίσης πως πιστεύαμε σε ένα όνειρο που δεν συμφέρει,
κάτι σαν αυτό που λένε όνειρο αμερικάνικο
και πως δεν το κάνουμε σωστά αφού σε ένα μόνο ίσως διαφέρει,
πως τώρα τρώμε απλά ένα μεγαλύτερο λουκάνικο.
Όλα αυτά τα άκουσαν κι άλλοι άσχετοι με μας τελείως,
βλέπεις είναι εύκολο να συζητάνε για άλλους μπροστά σε άλλους,
συντελεστές και θεατές να περιμένουν το ιδανικό τέλος εναγωνίως,
πέντε λεπτά φίσκα παράπονο και στο τέλος ταχείς ζάλους.
Μα δεν πιστέψαμε ποτέ σε όνειρα που μας φορτώσανε,
ούτε ποτέ υπερηφανευτήκαμε στην στέπα πως αράξαμε,
το μέσα μας πολύ θα το' θελαν μα δε το νιώσανε,
δυστυχώς έτσι ήταν πάντα, τίποτα δεν αλλάξαμε.
Οπότε, νόημα κρυφό δεν παίζει,
αν το πως ζούμε σας χαλάει,
ασχοληθείτε με το δικό σας τραπέζι,
αφού η ασχήμια μας τόσο βρωμάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου