Έκανες την προσευχή, μέρες που 'ναι,
μας σερβίρισες γεμάτος χαρά.
Είχες φτιάξει την σπεσιαλιτέ σου,
εμετό από μελομακάρονα.
Στην αρχή σε στραβοκοίταξα,
ξέρεις, είχα βαρεθεί το ίδιο φαγητό,
συμφώνησα όμως, όταν μου 'πες
πως είναι αμαρτία απ' τον θεό να το πετάξουμε.
Γαλήνη και χαρά, επιτέλους, κατά το μεσημεριανό,
νέοι εμετοί διαδέχονται τους προηγούμενους,
ευτυχία που τα κουτάλια μας γεμίζουν,
μία αγαπημένη ελληνική οικογένεια.
Αφού φάγαμε ευχαρίστησες όλα τα άγια,
που μας παρείχαν τα απαραίτητα,
έριξες ένα κλανίδι σάπιο
κι είπες ησυχία τώρα πηγαίνω για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου